Maceraya 5 kala…

Evet sonunda bitti, aslında bir bakıma da her şey asıl şimdi başlıyor. İnsanın yaklaşık 1.5 yıl boyunca beklediği günlerin gelmesi, bir yandan heyecan diğer bir yandan ise bu kez son olduğunu bilmekten dolayı ufak bir burukluk bırakmıyor değil insanın kalbinde.Bu günlere sanki hiç ulaşamayacağız gibi geliyordu , onca tartışma , stres ve alınterinden sonra , artık neleri yapabileceğimizi gösterme vakti geldi.

Endişem yok , kendimden ve tüm arkadaşlarımdan eminim , ancak sanırım bu duygunun adı adrenalin , bir an önce başlamasını arzuluyorum ve hiç bitmesin istiyorum. 2009 yılındaki anılarım kıpırdanmaya başladı iyiden , o zaman yarıştan dönerken geri geleceğim kesin olmasada tam tadını alamamıştım bu challenge’ın ve geri gelmeyi ve başlattığımız işi bitirmeyi , hani deselerdi ki bir hakkınız daha var baştan yarışın yapabilecek durumdaydım. Özellikle o kupa töreninden sonra başkalarının o kupayı alıp gitmesi boğazımda kocaman bir düğüm oluşmasına neden olmuştu . Derdim kupa değildi , yapabileceklerimizi tam olarak göstermemiş olmanın verdiği sinir bozukluğu idi belki de. O kadar şanslı bir insanmışım ki , mükemmel insanlarla mükemmel bir araç yapıp mükemmel bir macera yaşamıştım . Sonuçlar her ne kadar bizi tatmin etmediyse hayatımın sonuna dek unutmayacağım bir bir ay geçirmiştim.

O mükemmel insanların çoğu bu sefer bizimle değil , ancak bu seferde aynı mükemmelliğe sahip yaklaşık 40 kişiyle yine mükemmel bir iş çıkarttık. Gecelerimiz , haftalarımız uykusuz ve sosyal hayattan uzak birer makine gibi yaşamamıza neden oldu , etrafımızdakiler yine bize inanmadı , hatta hala ne gerek var diyenler var , ama biz yine başardık . Yine elimizden gelenin daha da fazlasını yapmaya çalıştık ve yaptık , 1,5 yıl boyunca tek bir hedefe kilitlenerek tek parça halinde hareket edebildik.Çözülmesi imkansız problemleri sadece birbirine güvenen ve ilham veren yaklaşık 40 kişi ile çözdük.

Ve bu pazar günü o mükemmel insanlardan 16 tanesi bu kez tekrar bilgisine , tecrübesine , alınterine ve kendi ruhuna güvenerek bir mücadeleye gidiyor . Geride kalıp bizi uğurlayan arkadaşlarımızın da manevi gücüyle , sanki bir orduyla gidiyormuşuz gibi hissediyorum kendimi .

Benim için bu aslında bir son olacak , bu da içimde garip duygulara sebebiyet veriyor. Sanki hayatımın sonuna kadar bitmeyecekmiş gibi geliyordu . Daraldığım anlarda artık bitsin dedim hep , ama bitecek olması sanki beni daha çok daraltacak .

Eminim yine hayatımın sonuna dek anlatmakdan usanmayacağım güzel güneşli ama bir o kadar da zor günler beni-bizi bekliyor.Ancak 40 kişinin gücünü vücudunda hissetmek bu zorlukların hepsinin üstesinden gelebileceğimizi fazlasıyla hissettiriyor.

Allah yardımcımız olsun. Dualarınızı eksik etmeyin..

13.09.2011 22:20